Ja, dat zou fijn zijn…  zo’n piekerknop die niet alleen aan, maar ook uit kan. Net als bij eindeloos gezeur op tv, irritant geklets over een onderwerp waar je geen zin in hebt, of wat dan ook, hup, gewoon uit, die piekerknop. Superhandig.

Je ervaring is waarschijnlijk anders. Je had bijvoorbeeld vandaag een aanvaring met een collega, niets bijzonders, maar toch……het blijft een beetje knagen. Of je hebt iemand een mailtje gestuurd, waarvan je nu denkt dat je het toch anders had moeten zeggen…. Of je moet morgen een klant opbellen waar je toch wel een ietsiepietsie (of als je eerlijk bent toch wel een beetje erg) tegenop ziet…… Je had eigenlijk je collega toch beter willen zeggen wat je ervan vond………. de ene gedachte na de andere, en zo gaat het maar eindeloos door in je hoofd.

En wát je ook probeert….

Even iets leuks gaan doen.

Tegen jezelf zeggen dat het allemaal wel meevalt,

Dat er wel erger dingen op de wereld zijn.

Dat er morgen weer een dag is.

Dat ze heus geen rare dingen van jou zullen vinden.

Dat het vást wél goed zal gaan.

En als dat niet zo is, dat dat ook geen ramp is.

Dat het heus niet erg is dat er een keer iets fout gaat.

…en dat je NU maar eens moet ophouden met dat gezeur. Want je wordt gek van jezelf!!

Maar helaas: Geen knopje wat je gewoon kunt uitzetten. Help!

Waarom lukt dat nu toch niet? Tja, je brein zit nu eenmaal anders in elkaar dan je tv. Je bent in staat om eindeloos veel gedachten te produceren en overal relaties tussen te kunnen leggen. Dat is een vaardigheid die mensen nu eenmaal hebben en die ze ook onderscheidt van dieren. Dat is heel handig voor het oplossen van wiskundeopgaven en kijken hoe je het beste een broodrooster kunt repareren, maar bij gedachten en gevoelens over jezelf is dat minder functioneel. Er is geen eind.  Je blijft maar doorgaan met denken en eindeloos bezig met oorzaken en verbanden, zonder dat je een oplossing vindt.

Dat doet je verstand nu eenmaal, al dat denken, daar is het voor gemaakt.

Jaja, leuke theorie, maar daar kom ik dus niet verder mee, ik hoor het je denken. Maar toch is het even goed dat je weet hoe dit proces werkt. En dat al die manier om je gedachten te controleren alleen maar steeds weer een nieuwe reactie oproept.

Maar kan ik dan helemaal niets doen om van die vervelende gedachten en dat eindeloze gepieker af te komen, zul je je afvragen? Als die knop toch niet uit kan?

Jawel, er is toch een manier.

Dat doe je vooral door alles wat jouw verstand produceert niet automatisch te verbinden met jouzelf als persoon wie je bent.

Dat klinkt ingewikkeld, maar waar het vooral om gaat is dat je alles wat je denkt niet per se allemaal serieus hoeft te nemen, niet alles als een soort waarheid hoeft te beschouwen en ook niet op elke gedachte hóeft in te gaan en je gedachten als het ware gewoon hun gang laten gaan. Alsof ze eigenlijk niks met jou te maken hebben.  Dat jij, de persoon wie je bent, los kan staan van wat jouw hoofd allemaal aan gedachten en spinsels produceert.

Ja, maar hoe dan?

Wees je hiervan bewust: door steeds weer een tegenreactie op je vorige gedachte te bedenken hou je de maalstroom in stand, versterk je deze zelfs (actie=reactie), waardoor je in de ‘’aan’’-stand blijft en die uitknop alsmaar verder uit het zicht komt. Wanneer je meer afstand neemt, je gedachten vrij kunt laten stromen, zonder je ertegen te verzetten, er tegenin te redeneren, zul je gaan ervaren dat die gedachten jou minder stevig in hun greep houden.

Het lijkt tegenstrijdig, maar hoe meer je al je gedachten toelaat, hoe minder verzet, hoe gemakkelijker het wordt. Minder controle zoeken en meer gewoon laten gaan. En dan zul je gaan merken dat je die uitknop in feite helemaal niet nodig hebt.

Deel deze blog op social media:Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin